Gdybym miała wybrać jeden lakier na jesień. Jeden jedyny, a resztę odłożyć aż do wiosny. To wolałabym sobie palce poobcinać. Chociaż jest taki jeden, który noszę tylko i wyłącznie w deszczową jesień/ zimę. Nie potrafię nosić go wiosną czy latem, kojarzy mi się tylko i wyłącznie z szarówką za oknem. Merino Cool, jeden z moich pierwszych lakierów Essie, w tym roku stuknęły mu dwa lata w mojej lakierowej szufladzie.
Lakier z jesiennej kolekcji z roku pańskiego 2010.
Kolor to, moim zdaniem, perfekcyjne połączenie brązu, szarości i fioletu. Wyszło idealne taupe. Idealne dla mnie, bo bardziej chłodne niż ciepłe, bardziej wrzosowe niż brązowe.
Jest kremowy i kryje po dwóch warstwach, chociaż widzę zmianę na plus w konsystencji. Świeżynek był ciężki w obsłudze, dwie warstwy zostawiały czasami prześwity. Teraz trochę zgęstniał i nie mam już problemów z równomiernym pokryciem płytki.
Trwałość fenomenalna, spokojnie siedzi na paznokciach od niedzielnego do piątkowego wieczoru. Poza lekko startymi końcówkami strat nie odnotowuję, nie odpryskuje ani nie pęka. Zmywa się elegancko, bez mazania lakierem po łokcie, nie barwi skórek.
W kwestii wysychania się nie wypowiem, jak zawsze pokryłam paznokcie szybkoschnącym topem i poszłam do łóżka.
 |
| Essie Merino Cool, światło sztuczne-jak-naturalne ;) |
Na paznokciach: baza - dwie warstwy Essie Merino Cool - top Essie Good To Go.
Ach, ten blask!
