BUBBLE BATH

Rosemary's Baby to kolejna historia opowiedziana przy pomocy garstki aktorów, bez efektów specjalnych za to z tematem muzycznym, który na długo wkręca się w zwoje mózgowe, jednoczesnie spokojny i tak przerażający, że rozjaśnione przez słońce włoski na rękach stoją mi dęba, gdy słysze jak Rosemary nuci to to jako kołysankę swojemu pierworodnemu (o wewnętrzna bogini, właśne skleciłam swoje najdłuższe chyba w historii zdanie!).

Film opowiada historię młodego małżeństwa: Rosemary (Mia Farrow) i Guy'a (John Cassavetes), którzy wprowadzają się do kamienicy w Nowym Yorku. Rosemary jest hmm..żoną na pełny etat, a Guy jest początkującym aktorem, który próbuje znaleźć pracę. Biega z castingu na casting, nie odnosząc większych sukcesów. Bardzo szybko Rosemary i Guy poznają nowych sąsiadów, przemiłą i wścibską starszą parę mieszkającą za ścianą. Wkrotce Guy zaczyna spędzać z sąsiadami coraz więcej czasu, Rosemary zachodzi w ciążę, a kariera aktorska Guy'a rusza z kopyta, gdy aktor, który sprzątnął Guy'owi rolę sprzed nosa nagle ślepnie i Guy wskakuje na jego miejsce. Gdzie mam przestać opowiadać, by nie zdradzić zbyt wiele?

Film można z powodzeniem nazwać filmem grozy, mimo że brak tutaj biegania z zakrwawioną piłą, fizycznego okrucieństwa (za to psychologiczne wystepuje w udanych proporcjach, mniam) czy talerzy przesuwających sie po stole, jakby były wyposażone we  własny napęd.

Mia Farrow jest świetna w swojej roli. Prawdziwie naiwna, ślepa, zakochana i szczerze oddana żona. Ufna do bólu. Gotowa iść na każde ustępstwo, byle zadowolić swojego misia. Tłumacząca jego wybryki egocentryzmem aktora. Bez bliskich kontaktów z rodziną, rozpaczliwie wręcz potrzebująca miłości. I śliczna jak z obrazka, jednak mająca bardzo niskie poczucie własnej wartości. Książkowy przykład ofiary. 

Za tydzień znów vintage z dreszczykiem. Chyba za bardzo gustuję w tego typu połączeniach ;-)

Przyznam, że w ostatnich tygodniach napisałam kilka postów. Napisalam, zrzuciłam z siebie cały ciężar i żółć, na szczęście nie opublikowalam :) I prawdą jest to, o czym tyle trąbią wszelkiej maści lekarze dusz - jak masz coś na wątrobie, napisz list. Wyrzuć z siebie wszystko, obwiniaj, wyzywaj, pytaj. I nie wysyłaj. Bo tak naprawdę nie chodzi o to, żeby odbiorca otrzymał wiadomość ale o to, żeby twórca pozbył się jej ciężaru.

Piszę to wszystko by uświadomić moim cierpliwym Czytelnikom, że ostatnie tygodnie były u mnie naprawdę obfite w blogowanie. Blogowanie do szuflady, że tak powiem. Także tego.. :)

Piątki to wieczory filmowe,  a kilka tygodni temu wyniosło nas w odległe rejony czasowe. Spodobało się nam to na tyle, że postanowiliśmy w tej nieodległej przeszłości zostać. Bujamy się w okolicach lat 60tych-70tych, nazywając nasze zainteresowanie vintage fridays. Dzisiaj mój ukochany film, ever. Ogladany przeze mnie po raz enty, jednak z nie mniejszą przyjemnością (a zazwyczj nawet większą) niż za pierwszym razem.

Mrs. Robinson, you're trying to seduce me... Aren't you?

czyli:

The Graduate (Absolwent) z 1967r., reż. Mike Nichols

Historia młodego chłopaka, absolwenta college'u, który zostaje uwiedziony przez - pi razy drzwi - dwa razy starszą od siebie kobietę. Panią Robinson.  Kto nie słyszał o pani Robinson, niechaj pierwszy rzuci kamień!? Pani Robinson wie, czego chce i potrafi to zdobyć. Wie też, czego nie chce i zrobi wszystko, żeby sprawy ułożyły się po jej myśli. Smaku historii dodaje szaleńcz miłość, jaką głowny bohater Benji pała do Elaine Robinson, pięknej córki pani Robinson i pana Robinsona (wspólnik  ojca Benjamina w interesach). Młody Dustin Hoffman jest niesamowity w roli głównego bohatera. Oglądam film i cieszę się, że etap życia na jakim znajduje się Ben ja już mam za sobą. To zawieszenie między dorosłością a młodością, strach przed odpowiedzialnością, szaleńcza miłość odejmująca rozum. Teraz bliżej mi do pani Robinson, co ma swoje plusy dotatnie, że tak to enigmatycznie ujmę. Poza dobrą historią i wspaniałą grą aktorską, film zdobył też popularność dzięki bardzo dobrej ścieżce dźwiękowej. To taka wisienka na torcie. A mi kojarzy się nieodłącznie z dzieciństwem, bo był taki moment, że moi rodziciele katowali duet Simon&Garfunkel nieustannie.

Wiem, że "Mrs. Robinson" to bardzo znany kawałek, ale ja mam ciarki, kiedy słyszę "The Sounds of Silence" :

To jeden z tych filmów, który towarzyszy mi w chwilach zwątpienia. Jak książki o Harrym Poterze, czerwone wino i rude futro rozwalone na moich kolanach.

Przepadłam od pierwszego obejrzenia i trwam pod urokiem "Czekolady" do dziś. Może dlatego, że bohaterka jest samotną matką, która podróżuje z miejsca na miejsce, nie tyle szuka swojego miejsca w świecie, co ucieka, gdy zaczynaja się kłopoty, uczucia i zobowiązania. Nosi czerwone buty. Nie przejmuje się opinią innych. I potrafi walczyć o swoje szczęście. Tak, to zdecydowanie film o fajnej, twardej babce, ktora idzie przeż życie z podniesioną głową. 

Akcja dzieje się w latach 60tych XX wieku. Vianne (Juliette Binoche) wraz z córką i jej wyimaginowanym kangurzym przyjacielem sprowadzają się do małego miasteczka we Francji. Otwierają tam sklepik, z czekoladą pod każdą postacią. Vianne, pół-indianka, ma talent do odgadywania ludzkich pragnień. Czyta w ludziach jak w książkach, odgaduje ich bolączki i leczy ich wybranymi dla nich pralinkami.Liberalna w poglądach, szczera i bezpośrednia, zraża do siebie "władze" miasteczka.

Mieścinka jest dosyć konserwatywna. Szefem jest tam burmistrz (Alfred Molina), który skrupulatnie dba, by mieszkańcy uczestniczyli w coniedzielnym nabożeństwie, a w wolnych chwilach namawia do bojkotu sklepiku. Bo Vianne jest panną z dzieckiem. I nie chodzi do kościoła. A czekolady nie wolno spożywac w Wielkim Poście.

Dla smaczku (i oczywiście walorów aktorskich) pojawia się w filmie również Johnny Depp.

Fabuła nie jest porywająca, film nie trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty. A jednak jest w nim coś takiego, taka lekkość, relaks, odprężenie. Ciepło kafejki pachnącej czekoladą i letniego wieczoru nad rzeką. Dobro i wiara w człowieka. Kobieca mądrość i siła. Nonkonformizm. I północny wiatr, który mnie, dziewczynę z pomorza, również potrafi omamić i czasami pociągnąć za sobą w nieznane.

Wracałam do niego wiele razy i za każdym razem ogladam z przyjemnością. 

Jakie są Wasze sprawdzone filmy, które chętnie oglądacie na życiowych zakrętach?

Co robić, jak żyć panie premierze, w taki dzień jak dziś? Kiedy za oknem zawierucha i koniec świata. Drewno na opał się kończy. Lodówka pusta. Środek lutego i środek zimy. Na morzu sztorm. Wiatr wdziera się pod kurtkę i hula w najlepsze w rękawach sweterka.
Polecam otworzyć butelkę czerwonego wina. Dobrego, takiego co pachnie beczką, w której leżakowało i wiatrem, który wieczorami hulał pomiędzy kiściami (kiśćmi?) winogron. Do szkalnej miski sypiemy nachos. Zawijamy się w pled. I odpalamy dobry film. Nie komedię romantyczną, która przypomina, że PÓŁ ŚWIATA jest właśnie na etapie patrzenia sobie głęboko i z MIŁOŚCIĄ w oczy A DRUGIE PÓŁ bezwstydnie baraszkuje w pokojach hotelowych, motelowych, w akademiku, w łóżku rodziców, na wyspach Kanaryjskich, w Emiratach Arabskich, na tylnim siedzeniu golfa lub ostatecznie we własnej sypialni.

 Moja propozycja na wieczór: Dziennik zakrapiany rumem. W oryginale: The Rum Diary.

Przyznaję, że gdybym spotkała Chenault na swojej drodze, również zapałałabym do niej uczuciem. W tempie natychmiastowym.

 

 

To historia o tym, co przydarza się dwóm facetom u schyłku lat 50tych, w realiach tropikalnej wyspy, gdzie powietrze jest wilgotne i gorące, a rum tani. 

Nie ma zbędnych wzruszeń, jest duzo śmiechu i pewna dawka surrealizmu. W sam raz na wieczór taki, jak dzisiejszy.

 

 

Trailer:

Najpierw pomyślałam, że to pomyłka. Bo jak to - ktoś zekranizował moją ukochaną książkę. Książkę, którą czytałam co najmniej trzy razy i zawsze poruszała we mnie inne struny. Książkę, którą wszyscy czytający z mojego polecenia uważali za nudną, dłużyznę, smętną, właściwie to nie wiem co ty w niej widzisz... Moja Mam mówi, że to jedna z nielicznych książek, która ją pokonała. U mnie "Życie Pi" zapoczątkowało uwielbienie dla Yana Martela, który nie dość, że pisze dla mnie ("i tańczy dlaaa mnie łołoło"..no nie mogę, trzyma się mnie ten wielki przebój jak guma do żucia dżinsów!), to jeszcze wygląda:

"Życie Pi" to opowieść o samotności, podróży, strachu, wielkiej sile i odwadze, mądrości i przyjaźni. A może o zezwierzęceniu i woli przetrwania za wszelką cenę. Sama nie wiem. Rozmyślam czasami nad zakończeniem powieści i nie wiem, w którą historę mam wierzyć. Serce chce wierzyć w historię z tygrysem, rozsądek karze wierzyć w tę drugą wersję, przeznaczoną do oficjalnej dokumentacji sprawy. 

Akcja książki toczy się praktycznie w szalupie ratunkowej, na której znajduje się dwóch rozbitków - 16letni hinduski chłopiec Pi oraz Richard Parker, tygrys bengalski. Nie zaskakuje mnie, że niektórzy odpadają na tym etapie. Podróżować przez Ocean Spokojny razem z bohaterem, który za jedynego towarzysza ma tygrysa - może wiać nudą. Warto jednak dotrwać do końca. 

A jeśli nie książka to fim - zaskakująco wiernie oddaje treść książki. Piekne zdjęcia. Niesamowite efekty w wersji 3D. Dobra muzyka. I wspaniały Richard Parker, smaczny kąsek dla każdego miłośnika kotów. Naprawdę TRZEBA zobaczyć to w kinie, takie zdjęcia zginą na minitorze laptopa, nawet podłączone do telewizora kablem HDMI ;)

Widzieliście? Czytaliście? Co myślicie o zakończeniu? Wierzycie w Richarda Parkera? (po moim powrocie z kina nasz kocur zyskał nową ksywę, śmiga teraz na Richardzie Parkerze ;)