Preikestolen znaczy ambona. Preike oznacza głosić. Stolen to krzesło. W języku norweskim najbardziej fascynuje mnie właśnie jego prostota. W Polsce mamy dziesięć słów na określenie jednej rzeczy. Norwedzy mają na odwrót - dziesięć rzeczy nazywają te same słowa, połączone ze sobą w śmieszne ale logiczne zbitki.
Preikestolen jest klifem położonym na wysokości 604 m (nad poziomem fiordu??). Rozciąga się z niego zapierający dech w piersiach widok na Lysefjorden (czyli jasny fjord, nazwa od jasnych skał granitowych znajdujących się po obu stronach fiordu).
Podejście na Preikestolen jest umiarkowanie wymagające. Pniemy się jednak pod górę, mniej lub bardziej stromą. Na trasie ruch jest jak w centrum handlowym w niedzielę. Wszystkie nacje świata idą w dół lub w górę. Słychać hiszpański, japoński, rosyjski, polski, niemiecki, angielski, japoński, japoński, francuski, norweski, znów polski i jeszcze trochę japońskiego. Obok norweżek w bikini idzie klan muzułmanek, owiniętych w czarne burki, po same oczy. Idą rodziny z dziećmi w nosidełkach na plecach, ludzie ze stadami psów na smyczy, dziewczyna z fretką. Idą ludzie bardzo wysportowani i ludzie tak otyli, że trudno jest wręcz uwierzyć, by mogli wyjść z domu do spożywczego na rogu (nie nabijam się, szanuje i podziwiam). Tłum czasami drażni. Nie można złapać tempa, wciąż trzeba się zatrzymywać na wąskich odcinkach i przepuszczać wchodzących lub schodzących. Tworzą się korki, czasami trzeba wręcz wcisnąć stopę w szczelinę i pchać do przodu. Na samej ambonie tłok jest potężny, zastanawiałam się czy możliwe jest by jej przednia część runęła do fiordu pod natłokiem masy ludzkiej? Jednak być z tymi wszystkimi ludźmi na górze, patrzeć w tę samą stronę, ocierać pot z czoła, popijać wodę nabraną po drodze z górskiego źródła - to wspomnienie zachowam w sobie dopóki nie upomni się o nie wujek Alzheimer.
Preikestolen jest klifem położonym na wysokości 604 m (nad poziomem fiordu??). Rozciąga się z niego zapierający dech w piersiach widok na Lysefjorden (czyli jasny fjord, nazwa od jasnych skał granitowych znajdujących się po obu stronach fiordu).
Podejście na Preikestolen jest umiarkowanie wymagające. Pniemy się jednak pod górę, mniej lub bardziej stromą. Na trasie ruch jest jak w centrum handlowym w niedzielę. Wszystkie nacje świata idą w dół lub w górę. Słychać hiszpański, japoński, rosyjski, polski, niemiecki, angielski, japoński, japoński, francuski, norweski, znów polski i jeszcze trochę japońskiego. Obok norweżek w bikini idzie klan muzułmanek, owiniętych w czarne burki, po same oczy. Idą rodziny z dziećmi w nosidełkach na plecach, ludzie ze stadami psów na smyczy, dziewczyna z fretką. Idą ludzie bardzo wysportowani i ludzie tak otyli, że trudno jest wręcz uwierzyć, by mogli wyjść z domu do spożywczego na rogu (nie nabijam się, szanuje i podziwiam). Tłum czasami drażni. Nie można złapać tempa, wciąż trzeba się zatrzymywać na wąskich odcinkach i przepuszczać wchodzących lub schodzących. Tworzą się korki, czasami trzeba wręcz wcisnąć stopę w szczelinę i pchać do przodu. Na samej ambonie tłok jest potężny, zastanawiałam się czy możliwe jest by jej przednia część runęła do fiordu pod natłokiem masy ludzkiej? Jednak być z tymi wszystkimi ludźmi na górze, patrzeć w tę samą stronę, ocierać pot z czoła, popijać wodę nabraną po drodze z górskiego źródła - to wspomnienie zachowam w sobie dopóki nie upomni się o nie wujek Alzheimer.
 | |
| Preikestolen - w drodze. |
 | |||
| Preikestolen |
 |
| Lysefjorden |
 |
| Lysefjorden |
 |
| Preikestolen i widok na Lysefjorden |
 |
| Agga (wersja przed ścięciem włosów), Preikestolen i Lysefjorden :) |
