BUBBLE BATH

To jeden z tych filmów, który towarzyszy mi w chwilach zwątpienia. Jak książki o Harrym Poterze, czerwone wino i rude futro rozwalone na moich kolanach.

Przepadłam od pierwszego obejrzenia i trwam pod urokiem "Czekolady" do dziś. Może dlatego, że bohaterka jest samotną matką, która podróżuje z miejsca na miejsce, nie tyle szuka swojego miejsca w świecie, co ucieka, gdy zaczynaja się kłopoty, uczucia i zobowiązania. Nosi czerwone buty. Nie przejmuje się opinią innych. I potrafi walczyć o swoje szczęście. Tak, to zdecydowanie film o fajnej, twardej babce, ktora idzie przeż życie z podniesioną głową. 

Akcja dzieje się w latach 60tych XX wieku. Vianne (Juliette Binoche) wraz z córką i jej wyimaginowanym kangurzym przyjacielem sprowadzają się do małego miasteczka we Francji. Otwierają tam sklepik, z czekoladą pod każdą postacią. Vianne, pół-indianka, ma talent do odgadywania ludzkich pragnień. Czyta w ludziach jak w książkach, odgaduje ich bolączki i leczy ich wybranymi dla nich pralinkami.Liberalna w poglądach, szczera i bezpośrednia, zraża do siebie "władze" miasteczka.

Mieścinka jest dosyć konserwatywna. Szefem jest tam burmistrz (Alfred Molina), który skrupulatnie dba, by mieszkańcy uczestniczyli w coniedzielnym nabożeństwie, a w wolnych chwilach namawia do bojkotu sklepiku. Bo Vianne jest panną z dzieckiem. I nie chodzi do kościoła. A czekolady nie wolno spożywac w Wielkim Poście.

Dla smaczku (i oczywiście walorów aktorskich) pojawia się w filmie również Johnny Depp.

Fabuła nie jest porywająca, film nie trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty. A jednak jest w nim coś takiego, taka lekkość, relaks, odprężenie. Ciepło kafejki pachnącej czekoladą i letniego wieczoru nad rzeką. Dobro i wiara w człowieka. Kobieca mądrość i siła. Nonkonformizm. I północny wiatr, który mnie, dziewczynę z pomorza, również potrafi omamić i czasami pociągnąć za sobą w nieznane.

Wracałam do niego wiele razy i za każdym razem ogladam z przyjemnością. 

Jakie są Wasze sprawdzone filmy, które chętnie oglądacie na życiowych zakrętach?

 Pamiętam bardzo dobrze, kiedy zrobiłam te zdjęcia. To był luty, właściwie to druga połowa lutego. Już po walentynkach. Wyszłam ze szpitala i pod koniec tygodnia byłam w stanie znów utrzymać się na nogach, a twarz z koloru sino-koperkowego nabrała nieco zdrowszej, trupiobladej barwy. Pamiętam też, jak żartowałam, machając mu przed nosem pomalowanymi pazurami, że nawet przy ryzyku wykrwawienia się na śmierć pozostałam damą w każdym calu.Tydzień później wzięłam tyłek w troki, otrząsnęłam się i wreszcie zrozumiałam, że moje życie nie przeżyje się samo i jeśli mam być szczęśliwa, muszę wziąć sprawy w swoje wymanikiurowane paluchy. To są więc ostatnie zdjęcia z mojego poprzedniego życia. Dzień był ciepły, a taras tonął w słońcu. Co widać na załączonym materiale.

Dutch 'Ya Just Love Opi? pochodzi z Holland Collection, którą OPI wypuściło w 2012 roku. Kolekcję uważam za udaną, biorąc pod uwagę fakt, że nabyłam z niej aż DWA egzemplarze. Poprzedniego delikwenta (o śledziowej nazwie) pokazałam w TYM poście.

Jako fanka fioletu na paznokciach nie mogę wypowiedzieć się obiektywnie. Lakier bardzo bardzo lubię i często ląduje na moich paznokciach. Kryje przy dwóch warstwach, jest głęboki i ma w sobie błyszczące drobinki. Konsystencja kremowa, nie ma problemu ze zmywaniem. Trwałość - rzecz względna, co paluchy to inna.

Jest to lakier wybierany najczęściej przez osoby, które powierzają mi swoje paznokcie w celach ozdobnych. Plusem posiadania lakierowej kolekcji jest niewątpliwie fakt, że można posadzić koleżankę/przyjaciółkę/mamę/siostrę przed helmerem i powiedzieć władczo: "wybieraj!". Minusem - że większość z nich wybierze ten kolor.

Raz...dwa...trzy. Próba klawiatury. Nieco zesztywniałe nadgarstki. Natłok nieuporządkowanych myśli. Niechlujnie słowa pchają się pod palce, niecierpliwie czekając na swoją kolejność. Tak, jakby w ogóle nie obchodziło ich moje zdanie i to, czy pozwole im tutaj zaistnieć.

Wiosna jest. Wróciła. I mam nadzieję, że zagości w moim życiu już na dobre. Nowe mieszkanie jest małe, ciasne, z założenia miało być mieszkaniem dla dwóch. Wszem i wobec podkreślałam, że dla mnie i Młodego wystarczy.  Jak śmieszne i przewrotne jest życie. Moja przyjaciółka śmieje mi się w twarz, przedrzeźniając mnie sprzed pół roku: "Nigdy już nikogo nie pokocham, nie będę umiała zaufać. Pogodziłam sie z tym, że nie będę miała tej wymarzonej rodziny blablabla hahaha" Powtarza to przy każdej okazji i śmieje się, a ja razem z nią. W ogóle dużo się śmieję. Jestem spokojna. Zapomniałam już, że taki spokój jest możliwy. Nie wiem nawet, czy kiedykolwiek w moim dorosłym życiu byłam tak spokojna, wyciszona i szczęśliwa takim szczęściem, o którym nie trzeba nikomu opowiadać dla jego potwierdzenia. Bo po prostu jest, jako stan ducha a nie chwilowy kaprys. 

Przez chwilę zastanawiałam się, czy nie porzucić bloga. Ale wiem, że prędzej czy później znów zaczynałabym od zera, bo nie potrafię nie pisać. Albo pisać do szuflady.

Pewnie będzie mnie tutaj mniej. Bo z wielkiego kuchennego okna mam widok na mały las, a w koronach drzew buszują wrony i kruki. I kot siedzi na poręczy tarasu. Bo przesadzam kwiatki, albo skręcam meble, albo czytam, albo dyskutuję, albo maluję paznokcie. Bo cieszę się i smakuję każdą chwilę tego nowego, spokojnego, zwyczajnego życia.