BUBBLE BATH

W mgnieniu oka tropikalne lato przemieniło się w ciepłą jesień. Jeszcze tydzień temu brzoza za oknem zrzucała żółte liście. Dzisiaj zauważyłam, że całkowicie wyłysiała. Ciepły ten listopad. Za chwilę urodziny Młodego, moje, święta, Nowy Rok, ferie zimowe i nasze pierwsze wakacje w czwórkę, wielkanoc i znowu lato. Z roku na rok czas mija szybciej. Mam wrażenie, że starzeję się w przyspieszonym tempie. Słyszę, jak pod oczy wkradają się zmarszczki a na głowie sypie siwy włos.
Jedno jest pewne: życie jest zbyt krótkie, by odmawiać sobie kubka ciepłej herbaty z cytryną i CUKREM. I kostki gorzkiej czekolady z migdałami. Albo, na przykład, dziesięciu kostek. W trzy minuty.
Młody opanował sztukę malowania serc i otworzył manufakturę laurek adresowanych do mojej osoby. Co wieczór otrzymuję wyznania miłosne suto oprawione w różnokolorowe serca i koślawe dedykacje. Jestem okropnie sentymentalna i składuję te skarby w kartonie. W efekcie nie mogę znaleźć jego książeczki zdrowia, która kilka miesięcy temu wpadła mi w ręce więc przezornie odłożyłam ją tak żeby nie zapomnieć gdzie leży, za to potrafię zlokalizować pierwsze obrazki, pierwsze literki i sznurek oznaczający całe 86cm wzrostu, eksponat z 2010 roku.
W sobotni wieczór zrobiliśmy butelkę czerwonego wina. Ach, co za rozkosz dla mojego podniebienia wyrodnej matki. W ciąży wszystko co zakazane było z urzędu jakieś takie niezjadliwe. Kawa wywoływała ból głowy, wino paliło w podniebienie a sushi śmierdziało. Teraz dzień zaczynam od kubka pachnącej kawy, a tydzień kończę butelką czerwonego.
- Taki jestem zrelaksowany - powiedział Nick, nalewając sobie kolejna lampkę - zrelaksowany i wstawiony.
- No wreszcie. Może powinniśmy obalać flaszkę każdego dnia, żeby utrzymywać stan nieprzerwanej relaksacji? - zasugerowalam.
- Może, jak tylko przestaniesz karmić piersią.

Ha! I tym samym tajemnica wielodzietnych rodzin, gdzie głównym problemem jest alkoholizm, została przez nas rozwiązana. Rozwiązana, zrozumiana i potraktowana minutą refleksyjnej ciszy, należną prawdom oczywistym.

Do soboty zostało jeszcze pięć dni.

Boszz jak trudno znowu przyzwyczaić się do zarwanych nocy.
Po dwoch latach w miarę normalnego, ciągłego spania.
Znów.
Mogłabym pytać na co mi to było.  Ale jak patrzę na to różowe, pachnące, włochate stworzenie. Z wielkimi ciemnoszarymi oczami. Co apetyt odziedziczyło po tatusiu.
To już myślę o następnym.
Byle tylko wszystko ładnie się zrosło.
Blizna nadal boli. Cesarka to straszne cholerstwo jest. Przynajmniej w kraju, gdzie personel medyczny wierzy w zbawczą moc paracetamolu. Boli? Weź dwa paracetamole.
Pani kochana, dwa paracetamole to ja biorę na ból głowy, a nie jak mi rozetną i zszyją wszystkie powłoki brzuszne!
Operował mnie Bogdan z Bułgarii. O silnym rosyjskim akcencie. Łysa głowa i szerokie bary pozwoliły mi wysnuć wniosek, że w rodzimym kraju był zaprzyjaźnionym lekarzem półświatka.
Nick dzielnie siedział przy memłonie. No dobra, nie przy memłonie, a przy mej prawicy. Memłono znajdowało się za zieloną zasłoną i zostało zawładnięte przez Bogdana i jego orientalnie wyglądającego współtowarzysza.

Panowie cośtam poszarpali, pocisnęli, pogadali między sobą po swojemu. A potem rosyjska anestezjolog z blond włosiem po sam tyłek (schowanym pod gustownym zielonym nakryciem głowy) powiedziała: Widać nóżki. To chłopak! (w tym momencie ostateczna nadzieja na córkę odeszła w siną dal).
A potem usłyszeliśmy kwilenie.
Nick miał łzy w oczach więc żeby nie wyjść na taką nieczułą, też trochę zapłakałam.
A rosyjska anestezjolog powiedziała: mase hår!
A potem miałam ochotę się zerwać i powiedzieć: dajcie no mi go tutaj natychmiast, przecież muszę go zobaczyć!
Ale byłam sparaliżowana od mych pokaźnych piersi po czubek paznokci u stóp, więc mogłam jedynie grzecznie leżeć i czekać.
A potem pokazali mi go na chwilę, ale że cała byłam popodłączana do aparatury medycznej, mogłam go dotknąć jedynie czubkiem nosa.
I zabrali mojego Lolka gdzieś obok. Nick poczłapał za nimi, w tym zielonym fartuchu, plastikowych kapciach, czepku na głowie i zasłoniętymi ustami. Jak teraz o tym myślę to nie jestem nawet pewna, czy to był on. Tak go zamaskowali. Może po prostu trzymają tam etatowego facecika o mocnych nerwach, co robi podczas operacji za tatusia? Nie można niczego wykluczyć, Norwegia to kraj o niskim bezrobociu. Każde stanowisko pracy ma swój sens.

Najpiękniej było jednak wtedy, gdy po kilku godzinach na intensywnej terapii powieźli mnie znów na porodówkę. Nick pojechał po Młodego do szkoły. A ja rozebrałam Lolka i położyłam go na mojej nagiej klatce piersiowej. I tak sobie leżeliśmy. Spokojnie, cicho i błogo. Wreszcie po tej samej stronie pępka.

Sama nie wiem kiedy ze stu iluś dni zrobiły się dni dwa. Malowanie, skręcanie mebli, urządzanie, podłączanie, programowanie, czyszczenie, konserwacja sprzętów i właśnie uświadomiłam sobie, że to mój ostatni dzień w domu. Ostatnia dostawa mebli, ostatni technik podłączający sprzęty. Bąbel po wyjściu z brzucha będzie mógł przejść się po mieszkaniu z check listą dumny, że udało nam się wyrobić na ostatnią chwilę.
Nie ma oczekiwania.
Nie ma niepewności, kiedy się zacznie.
Psychicznie moglabym chodzić z brzuchem przez kolejny rok.
Odchowany prawie siedmiolatek, samodzielny, wygadany. Obowiązki prawie żadne, koncerty, wakacje, wieczorne wyjścia. I w knajpie się zachować umie. I na wakacje do dziadków już sam pojedzie.
Na co mi to było, ja się pytam?

Fizycznie czuję się jak inwalida. Łapię się na myśli: hej, chodźmy w góry! Po czym przypominam sobie, że podczas drogi do osiedlowej skrzynki pocztowej odwiedza mnie zgodny duet Braxton-Hicks, w prawej nodze łapie paraliż a podniesienie się z fotela w celu udania się tam, gdzie król piechotą chodzi (podobno) - wymaga kilkuminutowej mobilizacji.
Za dwa dni odzyskam swoje ciało.
Trochę będzie obolałe po kolejnej cesarce.
Ale co na to poradzę, że moje dzieci to mali buntownicy.
Dowiedziałam się, że ułożenie jakie wybrał sobie Młody przed przyjściem na świat występuje u mniej niż 1% dzieci.
Ułożenie jakie postanowił zaprezentować Bąbel wybiera 4% małych oponentów.
To przekonuje mnie do grania w totolotka.
Przysięgam, że już po wszystkim będę sumiennie wysyłać kupony.
Statystycznie spotykają mnie tak rzadkie przypadki, że moje szanse na wygraną są bezdyskusyjne.
Cała ginekologia lokalnego szpitala jest nadzwyczaj ożywiona. Pani doktor prowadząca, Ukrainka o dobrym sercu, nie możne się powstrzymać przed zacieraniem rąk. Co to będzie, co to będzie? Czemu tak a nie inaczej? No cóż pani Aggo, wszystkiego dowiemy się jak panią otworzymy.

 Roztrzepana położna i lekarz-polityk nalegają: zadzwoń koniecznie, powiedz jak to się skończyło.
Czuję się jak lokalny celebrity oddziału ginekologiczno-położniczego.

Patrzę na łóżeczko. Na ubrania w rozmiarze 50 czekające w komodzie w łazience.Na niebieski koc i gondolę do wózka. Krzesełko do bujania, przewijak, dwa smoczki.
I nie mogę uwierzyć że za dwa dni już nigdy nic nie będzie takie, jak jest teraz.
Że nie będę mogła uwierzyć, jakie moje życie było niepełne zanim on się pojawił.
Że wpasuję się w to wszystko jak w wygodne dżinsy.
I chociaż dzisiaj wydaje mi się to nieprawdopodobne, to wszystko będzie tak jak ma być, dokładnie na swoim miejscu, bez cienia wątpliwości.
Ach, te hormony. Błogosławione.