BUBBLE BATH : China Glaze

China Glaze

Poranek ze skittlesami - skittlesombre(ro)

piątek, czerwca 01, 2012

China Glaze

Lynnderella - Connect the Dots

czwartek, lutego 16, 2012

China Glaze

Trzydziestka na karku (Party Hearty)

piątek, grudnia 16, 2011

Tak, i to od dwóch dni! Wczoraj rano obudziłam się i spojrzałam w lustro. Oczy podkrążone, cera jakaś taka poszarzała, napuchnięta, włos w nieładzie. Ach, gdzie te czasy gdy budziłam się świeża jak stokrotka!? Gdzie te czasy kiedy nie musiałam nakładać korektora pod oczy? Jeszcze rok temu świetnie wyglądałam z lekkim podkładem mineralnym, teraz pod oczami ląduje warstwa solidnego kamuflażu. Komandos by się nie powstydził... Wprawdzie nadal w monopolu muszę pokazywać dowód (zwłaszcza gdy za ladą jest mężczyzna, kobiety czytają wiek z oczu) ale wiem, że zawdzięczam to moim makijażowym umiejętnościom, niskiemu wzrostowi i pewności siebie, którą staram się okazywać przy kasie w nadziei, że doda mi trochę powagi, a która przynosi skutek odwrotny od zamierzonego.
I nie chodzi mi nawet o to, jak wyglądam. Są rzeczy, których makijaż nie przykryje. Noszę na plecach bagaż doświadczeń, strachu, obaw i nadziei. Komórki w moim ciele wolniej się regenerują. Jajeczka, których kiedyś było mnóstwo i spokojnie lewitowały sobie czekając na gorliwe plemniki - są ospałe i byle kogo już nie wpuszczą. Zostało mi kilka lat płodności, to moje ostatnie lata bez widocznych siwych włosów, a za 10 lat będę ryczącą 40stką. Pamiętam jak 15 lat temu, w te pamiętne wakacje, siedziałam z Heleną na wydmach i paliłyśmy trawę. Słuchałyśmy Nirvany i Pearl Jam, zapijałyśmy winem, kąpałyśmy się na waleta przy zachodzie słońca i twierdziłyśmy, że glany są najwygodniejszymi butami na świecie. I tego najbardziej mi szkoda, tej młodości, tego uczucia, że jeszcze wszystko przede mną. Szkoda mi beztroski jaką ma się wtedy, gdy ma się 15 lat i pstro w głowie. Piasku przynoszonego do domu we włosach i w podwiniętych nogawkach spodni. I cieszę się bardzo, że wyszalałam się wtedy za wszystkie czasy i pożerałam życie garściami. I do dzisiaj niewiele się zmieniłam, nadal spotykam się z Heleną, nie musimy już ukrywać się z naszymi imprezami na wydmach, nie musimy wciskać korka do butelki z winem - bo zawsze jest korkociąg pod ręką. W tle Nirvana, a na półce z butami stoją moje granatowe Grindersy 10tki na grubej podeszwie. Opakowanie się starzeje, ale zawartość pozostaje taka sama.

Na plus zaliczam fakt, że 15 lat temu nie było Seche Vite i całe piątkowe wieczory siedziałam z nieruchomymi dłońmi, susząc paznokcie przed sobotnim wyjściem na łowy :)

Mam dzisiaj taką o błyskotkę, hit kolekcji świątecznej China Glaze z 2010 roku. Tak naprawdę nie wiem o co tyle szumu. Znam fajniejsze błyskotki, naprawdę. A jednak jest to jeden z lakierowych białych kruków, trudny do zdobycia i pożądany przez lakiernice. U mnie 3 warstwy Party Hearty na 3 warstwach OPI Alpine Snow. Party Hearty wygląda jak pobita bombka, baaardzo świąteczny lakier.

OPI Alpine Snow + 3 warstwy China Glaze Party Hearty, światło dzienne.


OPI Alpine Snow + 3 warstwy China Glaze Party Hearty, światło sztuczne, celowo rozmazane żeby uchwycić glitter..

PS. 30tka na karku, pozdrawiam jeśli nadal mnie czytasz. Byłaś inspiracją dla tytułu :)

błękitne

For Audrey vol 2

wtorek, grudnia 06, 2011

Czy wspominałam już, że ścięłam włosy? Nie byłoby w tym może nic takiego, miliony kobiet i mężczyzn każdego dnia ścina sobie włosy. Ja zapuszczałam moje od czterech lat. Były długie prawie do pasa, wypielęgnowane, gęste, ciemne i błyszczące. Były moja dumą i źródłem nieustających komplementów. Uwielbiałam je czesać, zaplatać, wiązać w luźny węzeł na czubku głowy, czuć je na plecach i puszczać je na ramiona tak, by zasłaniały piersi gdy byłam naga. Luby miał na ich punkcie obsesję. Dlatego kilka tygodni po jego wyprowadzce poszłam do fryzjera i zażyczyłam sobie krótkiego pazia koloru blond. Nie mogłam patrzeć na siebie w lustrze. Wciąż czułam jego palce zaplątane w moje włosy, jego dłonie głaskające mnie po głowie. Słyszałam jego komplementy i przypominałam sobie zachwyt w jego oczach. To było moje katharsis. Fryzjerka była przeszczęśliwa - rzadko zdarza się ktoś, kto prosi o tak radykalną przemianę. Kolejne pasma leciały na podłogę a ja czułam, jak przepełnia mnie siła. Wstałam z fotela nowa, uśmiechnięta i pewna siebie.
Luby wrócił, a krótkie blond włosy zostały. Ostatnio oglądałam zdjęcia i zatęskniłam. Próbuję nie pluć sobie w brodę tłumacząc, że gdybym ich nie ścięła nigdy nie stanęłabym na nogi. Ale tak miedzy nami to cholernie mi szkoda.
Teraz znów zapuszczam czuprynę, tym razem w kolorze blond. Grunt to miec dobry plan.

A miało być krótko i na temat. Ostatnio przeprosiłam się z lakierem China Glaze - For Audrey, który pokazywałam TUTAJ. Tym razem podrasowalam go trochę top coatem z Inglota. Nie wiem jak się nazywa, na zakrętce jest zdarty napis "XL". Z tyłu buteleczki opis: "Specjalny lakier do paznokci z wielkocząsteczkowym pigmentem refleksyjnym". Dla mnie bomba. A raczej bombka :D

China Glaze - For Audrey: base coat (Herome), 2 warstwy lakieru, 2 warstwy lakieru nawierzchniowego, top coat (Seche Vite), światło sztuczne bez lampy

China Glaze - For Audrey: base coat (Herome), 2 warstwy lakieru, 2 warstwy lakieru nawierzchniowego, top coat (Seche Vite), światło dzienne bez lampy

PS. Przepraszam za skórki. Niestety walczę z zadziorkami, smaruję i masuję już dobry tydzień i nie ma poprawy :(

China Glaze

Skittles - jesienna zaDYma

środa, listopada 09, 2011

błyskotki

Ahoy!

piątek, lipca 15, 2011

błyskotki

Zdechłe motyle.

środa, marca 23, 2011

China Glaze

Hey, Sailor!

środa, marca 09, 2011

CB radio jest fajne. Wśród rzeczy przydatnych na trasie to jest taka jedna fajna rzecz, jakby wejść z butami w sam środek męskiego świata i męskiego umysłu. Kobieta na CB to rzadkość i egzotyka. Faceci zwracają się do siebie per „mobile” albo pieszczotliwiej "mobilki"...
Raz dzięki radiu udało nam się wydostać z wielkiego korka w Gdańsku. Przyznam, że po 8 godzinach spędzonych w pociągu (a może powinnam powiedzieć w saunie, bo było 35stopni wtedy...) na trasie Szczecin-Gdańsk (co mi przyszło do głowy żeby sprawić młodemu frajdę i pokazywać uroki kolei państwowych??) bardzo ucieszyłam się, kiedy jakiś gość rzucił na radiu, że zna skrót na Warszawę, dzięki któremu ominiemy ten cały korek. Luby wypatrzył go i polecieliśmy za nim. Byłam świeżo po obejrzeniu całej serii „Odwróconych” więc luźno rzuciłam uwagę:

- A co, jeśli to jest morderca albo bandzior jakiś? Wywiezie nas w pole, otoczą nas inne auta, każą nam wysiąść i w najlepszym wypadku zabiją na miejscu?

- W sumie to całkiem możliwe - dodał mi otuchy Luby.

I tak jechaliśmy za tym Bandziorem najpierw bocznymi uliczkami Gdańska a potem szczerym polem, pomiędzy łanami zboża. Pomyślałam, że skoro mam umierać to w tych okolicznościach przyrody jestem najszczęśliwsza na świecie. Żar z nieba, zapach łąki i łany zboża, Polska w swoim najbardziej etnicznym wydaniu.Dojechaliśmy do miejsca, gdzie powinniśmy wziąć zdecydowany zakręt w kierunku cywilizacji i wtedy okazało się, że droga jest zamknięta z powodu robót. Żeby zbudować nastrój grozy dodam, że była to droga z mostem, który powinniśmy przekroczyć żeby znaleźć się po drugiej stronie rzeki. Po tej WŁAŚCIWEJ stronie rzeki. Bandzior zatrzymał się i my też się zatrzymaliśmy. Coś stało się z CB radiem i Luby z Bandziorem nie mogli już komunikować się za jego pomocą. Luby wysiadł z auta i podążył w stronę pewnej śmierci, a ja zaczęłam zastanawiać się, czy już mam wskakiwać za kierownicę i ruszać stamtąd z piskiem opon, czy próbować ratować moje dopiero co odnalezione po latach popapranych związków z popapranymi facetami – szczęście.

Tym razem Bandzior postanowił zachować Lubego przy życiu. Okazało się jednak że nie wiedział, co mamy teraz robić.

- Nie wie, co mamy teraz robić – oznajmił po powrocie do auta, odsuwając fotel który pod jego nieobecnośc dopasowałam do swoich rozmiarów – tamta zamknięta droga z mostem to był ten jego skrót.

- To co robimy? – spytałam wyczekująco i jednocześnie tak bezbronnie i niewinnie jak tylko potrafiłam, licząc po cichu że nie widać wścieku, który powoli we mnie narasta i zaraz doprowadzi do nieracjonalnych gestów i słow.

W tym momencie zapiszczało coś i Bandzior odezwał się w CB radiu:

- Jedziemy, na pewno jest inna droga.

I pojechaliśmy. Jechaliśmy coraz dalej, polna droga zmieniła się najpierw w polną dróżkę a później w ścieżkę, którą dawno nikt nie szedł a tym bardziej nie jechał po niej pojazdem mechanicznym. Bandzior urósł w moich oczach do polskiego Indiany Jonsa, dzikiego podróżnika zabierającego niczego nieświadmomych znudzonych życiem i spragnionych ludzi na dzikie safari pośród pól. Kurzyło się za nami i czułam się trochę jakbym jechała drogą 66 przez Stany Zjednoczone w jej najbardziej pustynnych odcinkach. Nigdy nie jechałam drogą 66 ale myślę, że czułabym się podobnie. Zrodziło się we mnie marzenie, by kiedyś wybrać się na podróż międzystanową 66.

W końcu dotarliśmy do nasypu. Jakby kolejowego. Bandzior nie wiedział, co to jest i gdzie się teraz znajdujemy o czym poinformował nas przez CB radio. Dlatego chyba najbardziej sensownym posunięciem wydało mu się wjechanie na nasyp i sprawdzenie naocznie. Mojemu Lubemu najbardziej naturalnym posunięciem wydało się pojechanie za Bandziorem. Przez chwilę jechaliśmy nasypem. W dole, jak się okazało, płynęła rzeka. W końcu Bandzior i Luby postanowili zatrzymać auta, wysiąść i naradzić się jak mężczyźni. Panowie stanęli na skraju nasypu, podumali nad rzeką płynącą w dole a potem oboje zaczęli podskakiwać i wymachiwać rękoma, próbując w ten sposób zwrócić uwagę aut przejeżdżających po drugiej stronie rzeki. Na nasypie po przeciwnej stronie pojawiła się kobieta, przynajmniej tak mi się zdawało, bo z odległości niełatwo było mi to ocenić. Po kilku okrzykach, wymachiwaniach rękoma w przeróżnych kierunkach oraz pół godzinie spędzonej na naradzie z Bandziorem i konsultacjach z Kobietokształtną z Drugiego Brzegu Rzeki - Luby wrócił do auta.

- I co? - zapytałam, zdając sobie jednocześnie sprawę, że dawno już nie powiedziałam niczego innego.

- Musimy zawracać, nie ma przejazdu.

Luby, „miszcz kierownicy” uszedł w moich oczach za bohatera robiąc to, czego ja nigdy nie robię – stwierdził, że najłatwiej będzie wyjechać tyłem i patrząc we wsteczne lusterka jechał. Tak, po prostu sobie jechał tyłem. Do tyłu. Jestem osobą, która woli zaparkować kilka ulic dalej niż podejmować ryzyko wjechania gdzieś tyłem, więc gapiłam się we wsteczne lusterka wierząc głęboko, że to pomoże Lubemu wymanewrować się z tej sytuacji i jednocześnie cieszyłam się, że nie jedziemy moim autem i że ewentualne rysy i zadrapania nie będą moim problemem. I wtedy nieopatrznie spojrzałam przez przednią szybę. Samochód Bandziora stał pionowo na nasypie, tylne koła na ziemi a przednie w powietrzu. Krzyknęłam, bo od dachowania dzieliły Bandziora i jego syna milimetry i to wszystko już działo się w mojej wyobraźni. Trwało to sekundy, kiedy Luby spojrzał przez przednią szybę Bandzior stał już z powrotem na czterech kołach. Widocznie on też nie czuł się zbyt pewnie jeżdżąc do tyłu i postanowił zawrócić na nasypie, na którym zawrócenie auta było niemożliwością. Chociaż gdybym była na jego miejscu też pewnie próbowałabym zawrócić, tyle że w moim przypadku skończyłoby się to inaczej.

Później, kiedy znów jechaliśmy polami za Bandziorem dokladnie przyglądałam się tyłowi jego auta. Żadnego zadrapania. Ani jednej małej ryski. Facet wisiał w powietrzu, przejrzał się w oczach śmierci a jego auto nie miało ani jednej ryski!

A ja kiedyś zahaczyłam o krzaczek wyjeżdżając z podwórka. Gałązka żywopłotu dostała się pod maskę i wyrwałam cały zderzak. I krzaczek. Z korzeniami. Jedna gałązka! Cały zderzak! Naprawa kosztowała fortunę, zbierałam na nią tygodniami. A on wisiał przednimi kołami w powietrzu i nic...


China Glaze - Hey Sailor!

Gdyby kiedyś zdarzyło mi się krzyczeć za marynarzem to na pewno będę miała na paznokciach ten kolor! Piękna, jasna, żywa czerwień, która wspaniale współgra z chłodnym tonem mojej skóry. Czerwień w stylu Pin Up girl. Nic dodać nic ująć. Witamy w latach 50tych. Hey, sailor!

błękitne

Rzecz o barszczu (For Audrey)

czwartek, listopada 18, 2010

Luby podstępnie zapytał mnie, czy w Norwegii dostaniemy buraki. Dostaniemy, a i owszem, a na co? Na barszcz. Luby zażyczył sobie, żebym na Wigilię ugotowała barszcz. Na moje stwierdzenie, że będzie barszcz z torebki, bo nie potrafię odpowiedział, że och nie ma problemu, bo on mi znajdzie przepis. Feministka w moim sercu zadrżała, odrzuciła włosy na bok, zabębniła pazurami po biurku i słodko powiedziała:

- Skoro i ty i ja nie umiemy ugotować barszczu, to może ty go przygotujesz? Ja będę się musiała nauczyć tak samo jak ty.

Szowinista w sercu Lubego dumnie odpowiedział:

- Nie będę gotował. Kuchnia to jest babskie zajęcie.

Wrrr...nie zostawiłam na nim suchej nitki, argumenty były celne. W końcu stwierdził, że przywiezie słoiczek od mamy z Polski. Odpowiedziałam, że w żadnym razie nie pozwolę mu tego zjeść, albo on gotuje barscz albo mamy barszcz z torebki i koniec. Rozstaliśmy się z niesmakiem i każde wróciło do pracy.

Na lunch wybrałam się z Julką. Przedstawiłam jej sytuację, bardzo wzburzona, na co Julka z pewną taką dozą nieśmiałości oświadczyła:

- Ale dlaczego, barszcz to nic takiego, to najprostsza zupa.

- Tu nie chodzi o barszcz, tu chodzi o zasady! – zagrzmiałam.

Wyłuszczyłam jej dokładnie co myślę o mężczyznach i kobietach, o podziale domowych obowiązków, o kobiecie przy garach nie z pasji do gotowania ale ze zwykłego psiego obowiązku.

Na to Julka poskarżyła mi się, że tak, że ona też czasami ma już dosyć, że jej trąbi o równouprawnieniu na prawo i lewo a w domu nie pomaga, że mu się chyba wydaje że to wszystko robi się samo albo przy udziale czarodziejskich skrzatów.
Zamknęłam się, przede wszystkim z niedowierzania, a później było mi po prostu głupio.

Bo mój robi w domu wszystko. Ja gotuję i robię zakupy, ale to on pomywa po każdym posiłku. Pranie wyciągnięte przeze mnie z pralki przeważnie znajduję powieszone. Pranie wyschnięte ładnie składa mi w kosteczkę i układa po mojej stronie łóżka. Kiedy ja robię zakupy spożywcze on w tym czasie odkurza dom i myje podłogi, pucuje kibelek i lustro w łazience, szoruje brodzik i umywalkę. Często mowi mi: idź się położyć kochanie a ja to sprzątnę.

Wróciłam do domu wieczorem i powiedziałam mojemu Lubemu: Wiesz co? Zrobię Ci ten barszcz na Wigilię.

A on po obiedzie oznajmił to, co tak często mówi, tylko ja nigdy wcześniej się temu nie przysłuchałam przyjmując to jako coś naturalnego, co należy mi się z urzędu: idź pomaluj paznokcie kochanie, a ja to pomyję.

Pomalowałam więc pazury na kolor, który trochę ożywił mnie i mój jesienny look. Maluję się bardzo delikatnie: podkład, róż, rzęsy. Ubieram się przeważnie w czerń. Dlatego pozwalam moim paznokciom ożywiać trochę ten szaroburomysi styl.

China Glaze For Audrey widzialam na zdjęciach niejeden raz, i żadna z tych fotek nie oddała prawdziwie tego koloru. Poniżej zdjęcie w świetle dziennym bez lampy i zdjęcie w świetle dziennym z lampą.

Już na tych dwóch fotkach widać, jak różnie przedstawia się on w zależności od oświetlenia.

Lakier przypomina błękit Tiffanyego – czyli odcień błękitu charakterystyczny dla pudełek, w które Tiffany pakuje swoje wyroby jubilerskie.

Przypomina, bo kolor ten jest chroniony prawami autorskimi firmy Tiffany & co. Nie widziałam pudełka Tiffanyego w realu, ale patrząc na zdjęcia w internecie mogę sobie gdybać, że lakier For Audrey swobodnie przekroczył granicę i naruszył prawa autorskie, co w tym wypadku jest komplementem w strone China Glaze.

Kolor jest taki jak kolor pudełka Tiffanyego, musicie mi wierzyć bo zdjęcia nie oddają tego odcienia.

Wrzucam jeszcze kilka fotek, no bo skoro już je popełniłam.....

Jak mawiała Holly Golightly, bohaterka książki (tak, tak, Truman Capote jest jej autorem) i filmu „Śniadanie u Tiffanyego", grana przez Audrey Hepburn (to na jej cześć China Glaze wypuścił kolor For Audrey):

"Każdy człowiek szuka swojego miejsca na świecie, miejsca, gdzie czułby się tak dobrze, jak u Tiffany`ego"

BUBBLE BATH

Polowanie

Poranek ze skittlesami - skittlesombre(ro)

Kolekcja vol.2

Drapacz chmur

Lynnderella - Connect the Dots

Certain kind of sadness

W parku Lincolna

Trzydziestka na karku (Party Hearty)

For Audrey vol 2

Skittles - jesienna zaDYma

Ahoy!

Zdechłe motyle.

Hey, Sailor!

Rzecz o barszczu (For Audrey)

Agga

DNI PŁODNE:

Magiel:

Instagram